De lekkerste manier om iets goeds te doen

Cipriano Mendoza

‘Mijn naam is Cipriano Mendoza Martín, landbouwkundig assistent van de Cooperativa Integral Agrícola Todosanterita. We bevinden ons hier in het gehucht Tuibuch in de gemeente Todos Santos. Hier leef ik met mijn familie.’

Hier koopt men koffie

Onderweg naar de coöperatie Todosanterita passeer je grotere koffie finca’s (plantages). Omdat het nu oogsttijd is, zijn die vol in bedrijf. De omstandigheden waaronder je de mensen ziet werken, zijn vaak schokkend. Jonge kinderen die op steile hellingen aan het plukken zijn. Barakken rond de finca’s waar de arbeiders leven onder slechte omstandigheden. Links en rechts regelmatig prachtig uitzicht op de bergtoppen. Uit de auto stappen om even van het uitzicht te genieten, raadt onze chauffeur af. Sommige stukken grond waarover we rijden, zijn eigendom van de finca’s en sommige finca’s zijn van drugsfamilies. We komen door gehuchtjes waar mensen op kleine rommelige erfjes koffie te drogen hebben liggen. Regelmatig bordjes: ‘Se Compra Cafe’, oftewel, hier koopt men koffie.

Rood gestreepte broek

Het is zaterdag. Het kantoor, de binnenplaats en de school die bij de coöperatie horen, zijn uitgestorven. Toch krijgen we een officiële ontvangst en koffie van de voorzitter. Achter het coöperatiegebouw langs lopen we een pad af naar beneden. Links en rechts aan de weg kleurig geschilderde huizen van de leden van de coöperatie. Sommige met een lapje grond erbij waar jonge plantjes staan. Alle mannen, vrouwen en kinderen die we tegenkomen, dragen prachtige Maya kleding. Typerend voor de mannen: de rood gestreepte broek, met wit jack met geweven kraag. Beetje verder naar beneden komen we bij het huis van de vader van Cipriano Mendoza. In de natte bassins drijven de rode koffiebessen.

Stroopwafels

Iets lager op de helling woont Cipriano zelf met zijn vrouw en 2 kinderen. In gezelschap van zijn vader en zoon, neemt hij ons mee naar zijn koffiestruiken, nog verder het pad af dat onder de naald- en loofbomen naar beneden slingert. Onder de bomen overal koffiestruiken met rode bessen. We zakken af de kloof in tot aan de snelstromende rivier waar andere leden van de coöperatie met zware zakken aan banden om hun hoofd ons over de smalle boombrug tegemoetkomen. Ondertussen zakt de zon achter de berg aan de overkant en tussen de bomen ontstaan mooie stralen licht. We moeten naar huis, we willen liefst voor het donker thuis zijn. Op het dak van het huis nemen we - met koffie - afscheid van de familie. De Hollandse stroopwafels bij de koffie vallen goed in de smaak.

Ontwikkeling in de koffie

Cipriano: ‘Ik ben 30 jaar. Met mijn echtgenote Norma verbouw ik koffie, we hebben 4 hectare en daarmee leiden we een goed leven. Van mijn opa, van kinds af aan, heb ik gezien hoe om te gaan met de koffie. Dankzij de trainingen van Fedecocagua produceren we nu meer en zie je de verschillen met producenten die niet georganiseerd zijn. Het werk wat ik bij de coöperatie verricht, is de leden helpen hun koffiestruiken op de juiste wijze te planten, op welke afstand, hoe zij de schaduw(bomen) in hun koffietuinen moeten reguleren, hoe zij de bodem kunnen behouden om erosie tegen te gaan. En daarnaast werken we aan de certificeringen van de coöperatie. Dat registreer ik en ik ben verantwoordelijk voor de controle hiervan.’

Mijn kinderen

‘Mijn zoon is 8 jaar en mijn dochter 11 maanden. Mijn visie voor mijn kinderen is, dat ik hoop dat ze lid worden van de coöperatie, dat ze koffieproducenten worden, leiders van onze gemeenschap en dat ze goede producenten zijn en hun koffie aan Fedecocagua zullen verkopen. Hopelijk worden mijn kinderen ooit assistent landbouwkundigen via trainingen, ik zou dat graag willen maar ik weet niet of het tot de mogelijkheden behoort.’

  Maak ook kennis met Leonarda   Maak ook kennis met Erasmo   Terug naar alles over koffie